8.12.11

Ανοιχτή Πρόσκληση

Η αίτησή μου για σύνταξη αναπηρίας έχει ημερομηνία 13-7-2010.
Η Γνωμάτευση Πιστοποίησης αναπηρίας εκδόθηκε από το ΚΕΠΑ της Πειραιώς στις 3-11-2011 και μεταξύ άλλων αναφέρει: “…Το ποσοστό αναπηρίας ανέρχεται σε 80% από τις 13-7-2010…”

Σήμερα έχουμε Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου του 2011, και μόλις χτες ο παθολόγος σε συνεργασία με τον πνευμονολόγο κατέληξαν για τις τελευταίες ενοχλήσεις: “Ευτυχώς είναι πνευμονία”.
Αφού περάσαμε τον σκόπελο να είναι κάτι σοβαρότερο από πνευμονία συνεχίζουμε να δούμε πως θα τα καταφέρουμε με τους υφάλους του ΙΚΑ. Η συμμετοχή στην απαιτούμενη αντιβίωση και το εισπνεόμενο ανέρχεται στα 20€, ενώ πλέον από το ΙΚΑ δεν δικαιολογείται κανένα αποχρεμπτικό ή βλεννολυτικό !!!
Κι ενώ πολύ όμορφα εισέπραττε τις εισφορές/κρατήσεις από το μισθό μου το διάστημα που εργαζόμουν, χωρίς να έχω καν την επιλογή να τις καθυστερήσω όπως ο κάθε εργοδότης, το ίδιο όμορφα αρνείται σήμερα να μου παρέχει μια στοιχειώδη ιατροφαρμακευτική κάλυψη.
Κι άντε να το προσπεράσω κι αυτό. Ας συμβιβαστώ με ότι μου παρέχεται. Δεν θα έπρεπε τουλάχιστον να έχω τη δυνατότητα να πληρώσω τα φάρμακά μου όταν θα ξεκινήσω να εισπράττω την σύνταξη μου;;;


Δεν μου διαφεύγει ότι ο χορός του Ζαλόγγου στις ταράτσες των πολυκατοικιών θα χαροποιήσει ιδιαιτέρως όλους τους κυβερνώντες, αλλά επιμένω να θέλω να σας τιμήσω κ. Υπουργέ Υγείας, κ. Διοικητά του ΙΚΑ, κ. πρώην Πρωθυπουργέ, κ. Πρωθυπουργέ και κ. Πρόεδρε της Δημοκρατίας και περιμένω να σύρετε εσείς αυτόν τον χορό.


*Χιούμορ -μεγάλα αποθέματα σε χρώμα μαύρο- διανέμεται δωρεάν μέχρι εξαντλήσεως των αποθεμάτων.

2 σχόλια:

Καλλιόπη είπε...

Αγαπητέ όσο κι αν προσκαλείς τους πολιτικούς για να σύρουν το χορό του Ζαλόγγου,ουδείς ακούει. Από τον Αύγουστο του 2009 βγήκα σε αναπηρική με 67% με νόσημα Takayasu ή μεγάλη αρτηρήτιδα. Τον Μάρτιο του 2010 με ξανακάλεσαν και πέρασα ξανά απο επιτροπή. Τον Μάρτιο του 2011 ξανά μανά τα ίδια, όπου όμως μου κατέβασαν το ποσοστό στο 45% και δεν δικαιούμαι τίποτα πια. Ούτε ιατρική περίθαλψη. Σημείωση οτι η Takayasu δεν θεραπεύεται. Απλά δεν την γνωρίζουν οι γιατροί γιατί είναι σπάνιο αυτοάνοσο νόσημα με αποτέλεσμα να την αντιμετωπίζουν σαν ένα κοινό αυτοάνοσο. Τώρα λοιπόν σταμάτησα τα χημειοθεραπευτικά μου και ψάχνω για δουλειά. Δεν έχω άλλη λύση. Απλά φοβάμαι.

Α.Ι... είπε...

Δεν θέλω να μ' ακούσουν. Ν' αρχίσουν να χορεύουν θέλω!!!

Αυτό που μου με ξενίζει στη δική σου περίπτωση είναι που σε άφησαν χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Γιατί όσο και να μείωσαν το ποσοστό αναπηρίας δεν αρνήθηκαν την ύπαρξη χρόνιου νοσήματος και σ' αυτές τις περιπτώσεις παίρνεις παράταση από τον ασφαλιστικό φορέα.
Μήπως πρέπει να το ψάξεις λίγο παραπάνω;;